:: صفحه‌ی اول     :: درباره‌ی ما     :: تماس با ما
جمعه، ۳ آذر ۱۳۹۶
:: English Section
P پیرامون
نگاهی به آرامگاه‌ خیام

مهناز محمودی
بنای یادبود خیام از جمله بناهایی است که همچون برج آزادی سمبل معماری معاصر ایران است. بی‌گمان موفق بودن طرح به ماندگاری آن در اذهان و خاطره جمعی منجر گردیده است.
آرامگاه‌ خیام
آنچه در نگاه اول به ذهن ناظر بنا خطور می کند، ایرانی بودن حجم بنا است. چرا که به لحاظ بصری فرمی آشنا را جلوه گر ساخته است، فرمی که برآمده از هندسه‌ای است که عناصر سازه ای چون کاربندی و سایر نقوش تزیینی در معماری سنتی ایران نیز نتیجه همان هندسه‌اند. لذا تشابه فرمی آن با باریکه طاقگان‌هایی (باریکه طاقگان به نوعی سازه اطلاق می شود که در آن از دنده های باربر منحنی شکل برای انتقال بار پوسته های بین آنها استفاده می شود.) که استراکچر و عناصر پایدار نگهدارنده گنبدهای معماری سنتی ایران بوده‌اند به بیننده این امکان را می دهد که با حجم بنا ارتباط برقرار کند.
حجم آرامگاه را چنین می توان توصیف کرد که انگار باریکه طاقگان‌هایی همچون باریکه طاقگان‌های گنبد مسجد جامع اصفهان در یک حرکت کشسانی به سمت بالا کشیده شده اند و برج خیام را شکل داده‌اند لذا اگرچه بنا تقلید و یا تکرار هیچ عنصری در گذشته نیست اما در بطن خود واجد نشانه هایی است که بیننده آن را غریب نمی انگارد و طراح با الهام و بهره گیری خلاقانه از معماری گذشته و با مصالحی متفاوت و عملکردی نمادین و فرمی که هم آشنا و هم ناآشناست به بیانی جدید دست می یازد که هدفی جز تلفیق معماری سنتی ایران با دستاوردهای فنی، فرهنگی و هنری معاصر ندارد.
بهره گیری از هندسه ایرانی و شناخت عمیق و دقیق آن بدون شک ضامن موفقیت و انسجام فرم بنا بوده است؛ مهمترین ویژگی هندسه ایرانی، امکان تکثیر و توالی ایشان است و به عبارت بهتر "زایندگی فرم" حاصل آن است.

P تبلیغات
دانشگاه آزاد اسلامی واحد امارات در رشته کارشناسی ارشد شهرسازی دانشجو می پذیرد
 مسترکلاس تخصصی ژورنالیسم در حوزه شهر و معماری